It's a beautiful day

Just it is. 

Pamięć organizmu

***


Polecam się twojej miłości
uszom przygiętym do ust
Powierzam się pamięci rąk
o skórze cierpiącej na niedostatek
W listach z dzieciństwa
prosiłam o przychylność ziemi
Nie litość nieba
odpuszczenie przewin
O kołysanie jednorodne 
W kole, na którym yin i yang,
jestem linią łączącą
A najwięcej we mnie
gotowości
Paszcza lewiatana
- kładziemy głowy na jeden bok -
Naiwna apoteoza doznań 
Połyka mnie
Chrupie
Wypluwa na brzeg same kości
w miękkim etui
Które pamięta jak zdarto nań
skórę świni 

Preludium

***

drżenie na myśl

że oto staje przede mną Niewiadoma

wobec niej

zachwycona ja

dotykam mglistej tkaniny

i wtedy

nabiera moich kształtów

"g*** w trawie" też potrafi z daleka ładnie wyglądać

"Ekonomiczna"

zużywam

pół cebuli

do tego 

serce w całości

mikra ekonomia

Tu es responsable pour toujours de ce que tu as apprivoisé. 2003

Na przekór listopadowemu chłodowi, niełatwym porankom, obrastaniu w szron... uczyć się oddychać i przecierać dobre ścieżki w organizmie. Aż zaboli. 

"Ta pierwsza burza"

zagrzmiało, miły, pierwszy raz tej wiosny

nieba ciemnego pęknięcie srebrzyste

wdziera się do okna i grozi.

zwykle się żegnam, wspominam „od ognia...”

wchodzę pod żagiel powiekami szyty

a chmura się skrapla w krwioobiegu ziemi.

bo rodzi się jak Atena

z potężnego bólu zimowej głowy,

jak krzyk namiętności

po długim czekaniu,

paraliżuje

wstrząsa

łzawi.

jej bicie w kotły, jej boskie zgrzytanie -

gdzie byłaś ze swoją szarą sukienką?

z ciszą drepczącą zawsze o krok z tyłu?

pytam nagłe szczęście, chociaż nie powinnam.

dobrze, że już jest - wszystko jej wybaczam.

na koniuszku palca, jak na szpilce,

kołyszę burzy wiosennej diabły zielonorogie

na tle płynnym, z firanki.

przytula się do mnie perskim kotem

o miękkim futrze rześkości

ta moja pierwsza burza wiosenna,

buszująca w sercu

jak w konwaliach.

w skrócie

wpadasz w moje serce

jak wiosenna burza

w bukiecik konwalii

- aż pachnie miłością

cała mokra ziemia

***

mogę cię czytać bezustannie

jak dobrą książkę

zaznaczać twoje myśli

szerokim podkreśleniem uśmiechu

nazwać przyjacielem

i przystanią

świecącą jak lampa Akermanu

i wciąż się tobą dziwić

i chwalić tak

że autor ginie gdzieś po drodze

bo jesteś Małym Księciem swojej wiecznej Róży

Lis Małemu Księciu

Myśli pozbierane - 200?

Boisz się, że znikasz? Zapewne już cię nie ma, tylko o tym nie wiesz.

***

znikanie nie jest potoczną

domeną człowieka

a nie ma go po latach tam gdzie być

mógłby

gdyby go chcieli

chemia wypiera wszystko co zbędne

chemicznym papierkiem lakmusowym

sprawdza nasz umysł

czy jeszcze potrzebny jest ten który

zaśniedział się gdzieś blisko nas

w towarzystwie przy piwie warzonym

chemicznie

że niby nienaturalnie znika?

ależ nie, naturalnie!

i ty też kiedyś znikniesz

ze złym pH w butonierce

z tego balu chemicznych pierwiastków

Pątnik - 2003 i powrót do przeszłości

Zadziwiające, jak historia lubi się powtarzać. To już jest nudne, naprawdę. 
W tym równaniu musi być błąd, tylko nie wiem jaki. 
Da capo al fine, da capo al fine, da capo al fine...

ptaki w klatce

***

znowu piszę

żeby się wyspowiadać

z nieuctwa

najboleśniejszego

bo pomimo własnych błędów

jeszcze z nieufności

do uczuć i przeświadczeń

którymi jestem srebrna i złota

przeglądam się w Twoich oczach

cały czas za późno

pytam

niczego nie ulepszam

wierzę swojemu sercu

a teraz zastanawiam się

gdybym wierzyła

czy pisałabym spowiedź

jakbym trwała w grzechu

***

chcę od siebie

niezmiennej mocy

wiedzy w życie

nie samej nauki

moje noce

są rozmowami z tobą

kiedy zawodzi wszystko

a najczęściej

kiedy ja się psuję

to nic to nic

śpiewaj mi

o królewnie zaklętej w ropuchę

i księciu

który ratuje

o Sonii sumienia

i szlachetnym Rodionie

o mnie i o tobie

do snu

da capo al fine

Wiara lokowana na złym koncie, kontestowanie siebie, uleganie sobie, życzeniowe myślenie... robienie sobie krzywdy, życie w strachu. Patologia. Jak można siebie tak nie lubić? 

***

każdym porem skóry

gorączkuję

wypacam z siebie

ciebie

chora

nie mów, że chora

podupadająca

na zdrowiu

włosy na karku

lekko zmierzwione

jak przy zbyt dużej

dawce ibupromu

ta zachłanność

z jaką

podupadam na zdrowiu

jest mordercza

***

Zostawiłeś u mnie coś

kawałek krwistych mięśni

nasączony winnym octem

na długiej

jak oczekiwanie

tyczce

krztuszę się nim

z zapałem neofity

sen mara

moja wiara

z której powoli wyrastam

Studium przypadku

Czy możemy chwilę pomilczeć? 

***

obwiązuję głowę ciasno chustą

kosmyki włosów wciskam za materiał

głowa przestaje się chybotać

zaczyna odczuwać

lekki ucisk

mówi mi

że jestem

Życie po to jest, żeby pożyć

Z pamiętnika młodej kobiety "w rozkroku"

Niech żyją długie weekendy, bo gdyby nie one, jak i wakacje (już tylko...listopad, grudzień, styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec!), życie stałoby się nie do życia. Jeden z tych momentów już wkrótce!

“od-prężanie”

poczekam

na siebie

aż dojdę

do siebie

ramiona pod głową

nasłuchuję z pewną niecierpliwością

czy może już

i wrzucam w menisk czerepu wypukły

kolejne szpilki

pod pręgierzem

uciekających kwadransów

liczenie nakręconych baranów

tykanie

piszczenie

odbijanie się potrawką z dnia

nie chce się przelać

Niezobowiązująca, acz... opinia

Moi Wierni Czytelnicy, Wyborcy w plebiscycie Literackiego Bloga Roku 2011, Przeglądacze Okazyjni, Podglądacze Satysfakcjonująco-Notoryczni...
Mam przyjemność opublikować "niezobowiązującą refleksję" na temat mojej poezji Osoby, która naukowo drogę moją znaczy, p. prof. Grzegorza Leszczyńskiego. Za zgodą autora. 
Serdeczne podziękowania ode mnie!

               Pani Kasiu, wiersze zrobiły na mnie duże wrażenie - potrafi Pani pisać milczeniem, zawieszać głos, by wywołać refleksję i pozwolić nastrojowi wypełnić całą przestrzeń słów. To wielki dar. Proszę KONIECZNIE wytrwale pracować, ćwiczyć się w różnych formach.(...) w jakiejś chwili może warto by było pokazać te wiersze na publicznym forum - w konkursie poetyckim, na łamach czasopisma literackiego...? Bardzo do tego zachęcam. To ważny krok w twórczej biografii.

O prężeniu się - z Murakamiego

"...sama wiem, że jeżeli się odprężę, będzie mi lżej. Jaki sens ma mówienie mi tego? Lecz jeżeli teraz się odprężę, rozsypię się na kawałki. Zawsze tak żyłam i nie umiem żyć inaczej. Jeżeli odprężę się choć na sekundę, nie będzie już powrotu. Rozsypię się na kawałki, a te kawałki rozsieją się po całym świecie."

Norwegian Wood, Haruki Murakami

***


stoję nad tobą 
jak nad miską kleju
opadam
ja fresk
nieużyźniony pamięcią


                                               - dla Ojca (2003)